08 ต.ค. 10 คำตอบของปัญหา?
ไม่แน่ใจว่ามันคือคำตอบของสิ่งที่ค้างคาใจมานานตลอดหลายเดือนหรือเปล่า
คำพูดของรุ่นพี่ที่ปรามการกระทำบางอย่างของกู มันคือสิ่งที่ทำให้กูกลายเป็นเหมือน “คนละคน” ระหว่างเพื่อนที่คณะกับเพื่อนเก่าที่เจอกันหรือเปล่า?
หรือว่า กูไม่สามารถปรับตัวให้เป็นไปตามคนในคณะได้
หรือว่า กูไม่สามารถอดรนทนรอให้ผ่านช่วงเวลานั้นไปได้
หรือว่า ?????????
สรุปแล้ว ย่อหน้าข้างบนมันใช่คำตอบของปัญหาจริงหรือเปล่า?
………………………………
……………………………
…………………………
………………………
……………………
…………………
………………
……………
…………
………
สงสัยต้องหาคำตอบตอนกลับมาเทอมปลายแล้วล่ะ…
อนาคตกูคงขึ้นกับเทอมนี้แล้วล่ะนะ
Tags: เพื่อน
17 ก.ย. 10 อยากจะบอกว่า…
หลายคนอาจสงสัยว่าในทวิตเตอร์ของกูมันพร่ำเพ้อห่าเหวอะไรนักหนา
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ระบายออกมาเป็นบล็อกไปเลยดีกว่า
- สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นอะไรก็ไม่รู้ มักจะเกิดในเวลาที่อยู่ในกลุ่มเพื่อนที่คณะ อยู่ไปสักพักจะรู้สึกเศร้าซึม ไม่พูดจา อยากแยกไปทำกิจกรรมอะไรคนเดียว
- หรือเมื่อเปิดเข้าไปในหน้า Facebook ก็มักจะเกิดอาการเศร้าซึมแบบเดียวกัน
สิ่งที่อยากจะบอก
- มันรู้สึกเหมือนว่ากูอยู่ในคณะนี้คนเดียวยังไงไม่รู้ จริงๆ ก็อยากเข้าไปคุยกับเพื่อนอยู่นะ แต่ไม่รู้ว่าจะเข้าไปเริ่มต้นยังไงดี
- หรืออาจเป็นเพราะบางทีเข้าไปคุยแล้วมีความรู้สึกว่าเขาไม่สนใจกูเลย (เช่นเวลาเข้าไปคุยกับคนที่อยู่เป็นกลุ่มอยู่แล้ว ก็จะคุยแต่กับกลุ่มของตัวเอง เข้าไปก็เหมือนคุยกับอากาศ แล้วก็จ้องถอยออกมา)
- บางเวลามันก็มีความรู้สึกกดดันจนอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ก็ไม่รู้ทำไม ไม่ค่อยอยากร้องไห้สักเท่าไหร่
สิ่งที่ต้องการ
- ตรงนี้ไม่อยากพิมพ์ เพราะดูเหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะกูไม่ยอมปรับ หรือเป็นเพราะอุปนิสัยเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว คงแก้ไขอะไรไม่ได้หรอก…ได้แค่ทนกับสิ่งๆ นี้ต่อไป…
- หรือถ้าอยากได้ ก็อยากได้กำลังใจ ความสนใจอะไรบ้าง มาตบไหล่ มากอดก็ได้…
เท่านี้แหละ ไม่รู้จะเขียนอะไรไปมากกว่านี้แล้ว…
25 ส.ค. 10 ร่ายเรียงความรู้สึกไปเรื่อย
อยากเขียนบล็อกที่ระบาความรู้สึกที่ผ่านมาสักที แต่ก็ไม่มีโอกาส ได้แค่พล่ามลงไปใน Twitter ไปเรื่อยๆ ไม่ได้แก่นสารอะไร
ไหนๆ ก็ไหนๆ หาเวลา + อารมณ์ปลีกตัวมาเขียนได้แล้วก็นะ เริ่มเลยดีกว่า
– เปิดเทอมมาได้เกือบๆ 3 เดือนล่ะ ในรั้วมหาวิทยาลัยนี่ก็มีอะไรน่าทำเยอะแยะเลยนะ แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่ได้ทำสักเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่เวลามันก็พอมีนะ
อาจเป็นเพราะความขี้เกียจ หรือมีอะไรบางอย่างที่ปิดกั้นโอกาสนั้นไป?
– สิ่งที่อยากทำอย่างนึงก็คือการเข้าไปทำความรู้จักเพื่อนต่างคณะสักหน่อย เพราะจริงๆ ตึกเรียนนั้นก็ไปอาศัยหยิบยืมชาวบ้านเขาหมด (ทั้งตึกมหิตลาธิเบศร ตึกพินิจประชานาถ ไม่ใช่ตึกคณะตัวเองทั้งนั้น…) เจอนิสิตคณะอื่นเขาผูกเน็กไท ใส่รองเท้าขาวมีถุงเท้าก็อยากเข้าไปคุยบ้าง (ไม่ได้ม่อนะโว้ย!) แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดี…
หลายคนก็บอกว่าการเข้าชมรมก็เป็นหนทางดีในการทำความรู้จักกับเพื่อนต่างคณะ แต่ช่วงที่เปิดชมรมก็ดันไม่ได้ไปดูซะนี่… (เพราะอะไรเดี๋ยวเขียนต่อ) ไอ้ที่เจอๆ กันริมทางจะเข้าไปทักก็เดี๋ยวเขาจะตกใจ หรืองงว่ามึงจะมาทำอะไรกู เพื่อนในห้องเรียนวิชาเรียนรวมก็อยากไปคุยนะ แต่ก็เหมือนเดิมว่ามันไม่กล้าเข้าไป
ยังดีที่ได้เข้าชมรมสภานิสิต (ไหนบอกเข้าไม่ทันไง?) ก็เลยพอมีเพื่อนอยู่ครุบ้าง อยู่บริหารบ้าง รวมทั้งเพื่อนที่เคยคุยกันในเน็ตกับที่เคยเจอตอนไปเข้าค่าย ก็ยังดีที่มีเพื่อนบ้างนิดหน่อย (ถึงแม้โอกาสในการคุยจะน้อยเหลือเกิน)
สรุป จะทำยังไงดีหว่า…
– เรื่องต่อมามาพูดถึงคณะดีกว่า เข้ามา 3 เดือนกว่าๆ (รวมปิ๊ดปิ้ว) ก็ได้ทำความรู็จักเพื่อนไปเยอะอยู่ รุ่นพี่ด้วย แต่ก็เหมือนกัน มันก็เหมือนแค่รู้จัก ไม่ได้คุย ไม่ได้สนิทอะไรด้วยมากเท่าคนอื่น
เวลาเห็นเพื่อนคนอื่นเขาคุยกันสนุกสนาน ก็อยากเข้าไปร่วมวงด้วย จริงๆ แล้วมันก็ได้อยู่หรอกนะ แต่เวลาส่วนใหญ่ก็มาอยู่กับตัวเองมากกว่า
บางเวลามันก็อยากจะมีใครบางคนมาอยู่ข้างๆ เหมือนกันนะ ยิ่งเวลาเห็นเพื่อนผู้หญิงเขาสนิทสนมกัน กอดกันนี่ยิ่งรู็สึกหนักไปกันใหญ่…
พูดถึงกิจกรรมในคณะบ้าง จะว่ามันเยอะไหมก็ไม่เยอะนะ แต่ว่ามันเป็นกิจกรรมใหญ่เท่านั้นเอง มันก็คือละครเวทีนั่นแหละ เตรียมการมานานตั้งแต่เปิดเทอม มาเริ่มต้นจริงจังก็หลังห้องเชียร์ แล้วก็เรื่อยมา กิจกรรมใหญ๋ก็เป็นสิ่งที่วัดได้เหมือนกันในเรื่องของการจัดสรรเวลา บางคน (เช่นกู) จัดสรรเวลาไม่ดี แบ่งเวลาไม่ถูก ก็พาลทำให้การเรียนเสียตามไปด้วย (โถ…พ่อคนขยัน ถุย!) เป็นปัญหาใหญ่เลยล่ะ
จริงๆ มันก็อยากเขียนต่ออีกหล่ะนะ แต่แม่งขี้เกียจอีกแล้ว! แล้วอารมณ์ในการเขียนก็ดันหมดอีกแล้วนะสิ
เมื่อไหร่อาการแบบนี้มันจะหายไปสักทีวะ!
Tags: มหาวิทยาลัย, เพื่อน
